New Orleans'a bahar usulca gelir.
Çimler yeşil kalır...
ama sıcak hafif bir ılığa yerini bırakır.
Pursey okulda derslere yetişmeye başladı.
Şaşırmıştı. Biz şaşırmadık.
Yazın güneşli saatlerinin kısaldığını fark etmeden kış geldi.
Bir şekilde, şarap gün sonuna kadar yetmeye başladı...
ve bu da isteyebileceğimizden fazlaydı.
Biri bu Louisiana Fransız'larına, Louisiana'da kış denen birşey olduğunu söylemeliydi
Bu ihmallerini düzeltebiliriz...
şu ısı denen güzel, yeni buluşla.
-Pursey, votkayı nereye koydun? -Saklamamı söylemiştin.
Söyledim. Ama nereye sakladın?
Söylememem gerek, unuttun mu?
Yapmanı istediğim başka hiçbir şeyi yapmıyorsun. Nerede?
Lawson, Bobby bana votkanın yerini söyletmeye çalışıyor.
-Noel'deyiz. -Herneyse. Arka merdivenin altında.
Ve çamaşır sırasının sende olduğuna yemin edebilirim.
Yumuşatıcı kullanmayı unutma.
Ama bakire değilsin, değil mi?
Biliyor musun, bazı insanlar sana sürekli cinsel tacizlerin...
yüzünden iğrenç ihtiyar derdi.
İnanıyorum ki deyim "pis ihtiyar" "iğrenç" değil.
Ve sen genç, çiçek açan bir goncasın.
-Bırak hayal içinde yaşayayım. Sen yaşamıyorsun değil mi? -Öyle mi yaşıyorsun?
Benim çocuklarım var.
Neden onları hiç görmüyorsun?
Bu güzel bir soru. Ama sen daha benimkini yanıtlamadın.
Yani, bir kez olsun ciddi olmaya çalışıyorum, Bobby. Allah aşkına.
İşin aslı, keşke onları görebilsem. Deli gibi özlüyorum.
Bence biri çocuklarını görmek isterse,
onları pekala görür, eğer aldırmazlık etmiyorsa.
Peki ya sen?
Beraber yaşadığınız zamanlardaki anneni hatırlıyor musun?
Hayır. Pek sayılmaz.
Onu hatırlamaya çalışırdım.
Onun hakkında herhangi bir şeyi.
Sesini, kokusunu, herhangibir şeyini.
Anılar isteyerek...
gerçekten çok düşünürdüm.
Ve ben de uydurmaya başladım.
Gözlerine far sürdüğünü ve aynada benimle konuştuğunu...
ya da sanki...
bana kabukları kesilmiş mükemmel peynir kızartmaları yaptığını düşünürdüm.
Her türlü uydurma anım var.
En güzeli, beni gösterisini izlemeye götürürdü...
ve be o hoş adamın yanında otururdum...
bana istediğim bütün Shirley Temple albümlerini veren.
O kadar çok anı uydurdum ki...
onu gerçekten hatırladığıma inanmaya başladım.
Ama o hiçbir zaman benim için gelmedi, ben de unuttum.
Yani...
kendimi kandırmayı bıraktım.
Ho, ho, ho!
-Bu gerçek bir ağaç mı? -Nereden buldun onu?
Bir kamyonun arkasından düştü.
-Eminim öyledir. -Tamam, belki Volvo idi.
Kapının önüne koyalım da herkes görebilsin.
Tabii.
Lawson, çamaşırlar nerede?
Kahretsin.
"Himayedekinden sırdaş'a mezun olduğum günü hatırlıyorum.
"Amacı asla sırlarını öğrenmem değildi.
"Kendi gizemini koruyordu.
"Ama bir tanesi keşfedildikten sonra...
"çok geçmeden aramızda gizli bir şey kalmamıştı.
"Yeni yıkanmış bir gömlek olan üniformasını fark ettiğimde...
"kütüphanenin arka merdivenlerindeydim.
"Paskalya renkli ve şu lanet şapka.
"Kampüste bir amaç ile dolaşıyordu.
"Tommy'nin söylediği her şeye hazır."
-Ben Tommy, sadece izleyebilesin diye. -Tam seni anlatıyor.
"Neredeyse görmeden yanımdan geçecekti.
"Güzel şapka"' dedim...
"Tommy'nin adı çıkmış gülümsemesine yol açarak.
"Gözüne çarpan her kadına bahşettiği gülümsemenin aynisiydi.
"Bütün istenmeyen sorulara cevap olarak kullandığı bir gülüş.
"Veya çocuklarından birine gülümsemesi...
"ne zaman onunkine uzanan küçücük bir el bulsa.
Güzel...
-ama bence bu biraz kötü bir cümle. -Sanırım hepsi öyle.
O yüzden lanet yılbaşı ağacından sallanıyorlar.
Hayır, sadece... bu.. normalde...
"Tommy merdivenleri ikişer çıktı, bağırıyordu "Lanet olsun...
"bu Güney'in bir sonraki harika öz oğlu değilse."
"Ben haftada iki kez Profesörün dersine dindarca gözleri kamaşmaya gelen...
"yüzlerce kişiden biriydim, her performans alkışlara değer.
"Tommy hayali bir kemendi tutuyormuş gibi...
salonun önünde çılgınca el sallıyordu.
-Ben "çapa"yı daha çok sevdim. Sanırım... -Ben "kement"i sevdim.
Yıllar önce görüşlerime güvenirdi.
Yıllar önce sana güvenmek daha kolaydı.
Hepinize çok teşekkürler. Mutlu Noeller.
Kimse Alabama dansını Bobby Long kadar iyi yapamaz...
ama bu hoş şey gerçekten dans ediyor.
-Neden her zaman bu kadar tatlı olamıyorsun? -Elbette, ama bu bana ne getirir?
Saf, katışıksız neşe.
-O zampara gözlerini kızdan uzak tut. -Ne?
Benden hoşlanmıyor. Lawson'dan daha çok hoşlanıyor.
Lawson'dan benden hoşlandığından daha çok hoşlanıyorsun, değil mi?
Sen sarhoşsun.
Biliyor musun, hoşlanıyorum. Gerçekten.
Ama sorun değil, çünkü bizi eve Lawson götürecek.
Bu gece olmaz. Onu kendime ayırdım.
Onlara haberi söyledin mi tatlım?
Düşündük ki, tatilden sonra...
benim yanıma taşınabilir ve işini biraz daha yapar.
Bu şimdilik öylesine düşündüğümüz bir şey.
Lawson sana aşık değil.
Bobby, bunun seni ilgilendirdiğini sanmıyorum.
Onu doyamadığı bir kadınla gördüm.
Varlığının her molekülüne giren bir kadın...
bütün düşüncelerini yutan...
ve onu düşkün ve takıntılı bir yaratık haline getiren.
Bu aşkın yaraları yüzümde.
Ona anlattın mı?
Ona farkını anlattın mı, gerçek aşk ile...
zaman geçiren sıcak yatak arasındaki farkı?
Ağır ol. Üstüne gitme. Bir yere gittiğimi hiç söylemedim.
Ben sadece gerçeği söylüyorum.
Kadın gerçeği bilmeyi hak ediyor.
Ve sen de, istediğini yapmakta özgürsün.
Gerçekten mi?
Sonunda özgür müyüm?
Bu vesileyle bir şey söylemek istiyorum...
Hazır birbirimizle aşk ve arkadaşlığımızı kutlarken.
"Düşmandan arkadaşım seni çağırıyorum
"Sen oradaki, cebinde kötü para olan
"Oradaki sen, muzaffer havası olan arkadaşım.
"En gizli sırlarıma bakarken yalanı üzerime atan
"Bütün kalbimle çekicinin altındayken
"Gerçi onu hataları ile sevdim
"İyilikleri ile olduğu kadar
"Arkadaşım sütunlar üzerinde bir düşmandı
"Kafası bir şeytanlık bulutunda"
Bravo, adamım.
Neden dışarı gelip gerçekte ne demek istediğini anlatmıyorsun?
Ağzından çıkan her kelime karakterine uygun mu olmalı...
yoksa amaç şu mu: Sadece olduğundan başka herhangi biri olmak?
Seni hayal kırıklığına uğrattığımı mı söylemeye çalışıyorsun?
Çünkü belki sen de beni hayal kırıklığına uğratmışsındır.
Senden lanet kitabını yazmanı hiç istemedim.
Senin kurtuluşun ve benim kefaretim, değil mi?
Ödemedim mi?
Dokuz lanet yıl.
Üzgünüm, tamam mı?
Çok üzgünüm.
Bu, Dylan Thomas'tan.
Senden Başkalarına.
Bu kolay.
İyi geceler, Bobby.
Bok!
İyi misin? Girebilir miyim?
Bu sefer gerçekten kendine bir oyun oynadın.
Lawson beni tek başıma bırakacak.
Bunu hep biliyordum.
Bunu hak ettim.
Yalnız öleceğim.
Seni bırakmayacak.
-Bırakacak. -Hayır.
Hep yanında olacak.
Hikayemi kesip Noel ağacına astı.
Tatlım, kendi üstüme işedim.
Pekala. Seni yatağına götürelim. Hayd.
Ah Tanrım.
Çok soğuk.
O nasıl?
-Galiba kan işedi. -Lanet olsun.
Bu gece kendisi olmadığını biliyordum.
Doktorlardan korkuyor.
Muhtemelen bakteriyel bir şeydir. Önemli değil.
-Taşınacak mısın? -Hayır.
Ona aşık mısın?
Hayır.
Gerçekten çok güzel.
Evet, öyle.
Bobby için endişeleniyor musun?
Ne oldu, Lawson?
Bobby ile tanıştığımda efsane gibi göründü.
İstediği her şeyi yapıyordu...
ama hala güzel bir karısı ve çocukları vardı.
Öğrenciler ona bayılıyordu. Fakülte ondan nefret ediyordu.
Kadınlar onu istiyordu.
Tanrım, kendi görkemli yazgıma beni öyle inandırdı ki...
ben de ona biraz aşık olmuş olabilirim.
Sürekli birlikte takılıyorduk.
Evlenmek istediğim bir kadın vardı.
Arkadaşı, Bobby'e fena aşık oldu.
Bobby evden daha çok bizimle vakit geçirmeye başladı.
Bir gece en küçük çocuğunun maçı vardı.
İki maç üst üste olacaktı.
O yüzden onu önce kızlarla bir içki içmeye ikna ettim.
Daha sonra maça beraber gideriz dedim.
Gitmesi gerektiğini söyleyip duruyordu.
Bir şekilde, bir içki iki oldu, ve sonra üç.
Ve sonra...
şu aptal, dekanın yeğeni...
içeriye geldi ve açıkladı...
kız arkadaşımla yattığını...
ve ben hariç herkesin bildiğini.
Üstüne saldırdım.
Bir yumruk attı.
Bobby araya girdi...
ve Bobby'nin suratını yardı.
Bobby deliye döndü. Çocuğu fena patakladı.
Öyle geç olmuştu ki.
Ben'in beklediğini biliyordum.
Ama oraya vardığımızda gitmişti.
Herkes gitmişti.
Asla yalnız başına kalmamalıydı.
Sadece küçük bir çocuktu ve çok karanlık olmuştu.
Çok fazla insan vardı...
yoldaki o acele arasında.
Bir sürücünün onu görmesi mümkün değildi.
Yani, o kadar küçüktü ki.
Ve Tanrım, babasına tapıyordu.
Juliette Bobby'ye gitmesini, bir daha dönmemesini söyledi.
Daha iyi bir adama ihtiyacı vardı.
Böyle ifade etti.
Böylece buraya mı geldiniz?
Yazmak için iyi bir yer gibiydi. Uzaktaydı..
iyi üniversitelerden.
Bobby baştan başlayabilirdi.
Onun yanında olmam gerektiğini düşündüm.
Yani, o gece ben olmasaydım...
işler başka türlü...
Ne olduğunu gerçekten bilmiyorum.
Bir sürü kitap okuduk.
Bu şehirde bir şey var.
Hepsi bu.
Biraz uyumalısın.
Sana kahvaltı hazırladım.
Teşekkürler bayan.
Adamdan ses var mı?
Hayır. Önce uyandıralım mı onu?
Şu gömleği verir misin lütfen?
Teşekkürler.
Mutlu Noeller bana.
Güzel şapka.
Hadi kalk, moruk. Seni doktora götürmemiz gerekmiş.
Ve şunu da sikinden çek.
Umurunda mı sanki? Doğruyorsun zaten.
Kitabımın alkışlanmasını istediğim anlamına gelmez.
Kendimle ilgili hoş bir kitap okuma isteğim vardı.
Bir şey buldun mu?
Pek sayılmaz.
Seninle Georgianna'nın arasını bozmak istemezdim.
Söylediklerimde ciddi değildim.
Ah Tanrım.
Dün gece çok bulanık. Ne konuşulduğunu bilmiyorum.
Ve hatırlamak ta istemiyorum.
-Haydi. -Güzel. Hediye. Evet!
Mutlu Noeller!
O gece orası bizim evimizdi. Hepimizin.
İkimiz de ona doğruyu söylememiz gerektiğini biliyorduk...
ama her gün sanki yanlış gündü.
Ve Noel, peri masallarına inanmak için herhangibir gün kadar güzel bir gün.
O gece Bobby ile bana unutmayı seçtiğimiz...
yaşamımızdaki o gelene kadar geçen süreyi hatırlattı.
Hatırlamak iyi hissettirdi...
kısa bir süreliğine de olsa.
Çok yedim.
-Ben de. -Ben de
Kar yağmasını isterdim.
-Ben de -Ben de.
Ama yağmuru seviyorum.
-Ben de -Ben de.
Hadi dostum, nasılsa işeyeceksin.
Sen izlerken işeyemem.
Seni işerken bin kere gördüm.
Evet, birden utangaçlaştım, tamam mı?
Hemen işe.
Muhtemelen bir şey yoktur, dostum.
Zaten yeterince uzun yaşadım.
Tanrım, çok soğuk.
Temizdi. Temiz işedim.
Amma da öyleydi. Bana yalan söyleme.
Pekala biraz pembeydi. Gitmeyeceğim.
Ateşe atmadığın ya da kesmediğin hiç kısa hikayen var mı?
İngilizce finalim. Bir şey yazıp...
bütün sınıfın önünde okumalıyım, ve istisna yok.
-Siktir! -Demek İngilizce iyi gidiyor.
İngilizce okumakta iyiyim, ben yazar değilim.
-Sen ne giyiyorsun? -Sana ne?
Bu, Lorraine'in. Eşyalarını toz içinde bırakıyorsun.
Annenin elbiselerini giymektense donmayı tercih ediyorsun.
Bu bornoz ve onu giyen kişi...
onları takdir etmeyen yüz kişiden daha değerli.
Bir sorun mu var?
-Ona söyleyecek misin? -Neyi?
Bobby'yi doktora götürmeliyiz. Hala kan işiyor.
Haftalardır erteliyor.
Peki.
Umarım o kadın donunu giymiyorsundur.
Elbette giyiyorum. İyi şans için.
Ayrıca zaten üstümdekileri çıkaracaklar...
ve o arkasız numaraları bana giydirecekler.
Herkes sikimi gördü.
Öyle. Herkes sadece sikini görmek istiyor.
Ve kıçımı.
Gidelim.
Ne demiştim sana? Kıçıma teller sarıldı.
Bobby nerede? Ona sevdiği yahni bokundan yaptım.
Başka bazı testler için orada kalmasını istediler.
-İyi mi? -Öyle olduğunu düşünüyorlar.
Yalnızca emin olmak için biraz inceleyecekler.
O zaman belki Georgianna'yı yemeğe davet edersin.
Sanırım çalışıyor. Bilmediğim bir olay mı var?
Randevum var.
Gerçekten mi? Bu bir ilk.
Bir yaşam edinmenin zamanı geldi gibi diye düşündüm.
Bunu duymak harika.
-Yeni bir elbise mi? -Evet.
Yani sayılır.
Bobby haklı, Lorraine'in kıyafetlerini tozlandırmaya gerek yok.
Gerçekten çok zayıfmış. Fermuarı kapatmaya çalışırken görmeliydin beni.
Dikkat et de hep kapalı kalsın.
Ben büyük bir kızım, Lawson. Epey zamandır öyleyim.
Bu, üniversite giriş sınavı başvurusu mu?
Evet, danışmanım verdi. Atacaktım.
Ne?
Notlarının üniversiteye girmeye yeterli olduğunu düşünüyorsa, girersin.
-Üniversiteye para lazım. -Burslar var.
Uzağa gitmem gerekebilir.
Olabilir.
-Gitmeliyim. -Seni almaya gelmeyecek mi?
Hayır, bir yerde buluşacağız.
Tramvaydan eve yalnız yürüyerek dönemezsin.
-Beni ara ve ben gelip... -Hayır, birşeye binerim.
Ayrıca Georgianna'yla biraz yalnız kalmalısınız.
Noel öncesinden beri orada kalmadın, değil mi?
New Orleans müzik hayatını daha fazla görmek istediğini söylemiştin.
Bence burası iyi bir başlama yeri.
-Onu tanıyorum. -Öyle mi?
Tatlım, ne işin var burada?
Arkadaşım Sean getirdi. Sean, bu Junior.
Çok memnun oldum. Seni buralarda çalarken gördüm, dostum.
Harikasın. Gerçekten.
Saksafon çaldığını neden söylemedin?
Şey, zaten artık çok çalmıyorum.
Yani benim...
ciğerlerim yetmiyor.
-Bobby nasıl? -Sesi senden iyi çıkıyor.
-Sen kalıyor musun ne? -Tiny, tanışmanı istediğim biri var.
Tanrım, bu ufak tatlı bebek Purslane olamaz.
-Beni hatırlamıyorsun, değil mi? -Hayır, üzgünüm.
Annen burada söylerken...
seni şu tabureye oturturdu.
Ve ne sevimliydin.
Benim görevim seni Shirley Temple'la meşgul etmekti.
Bunu hatırlıyor musun?
Junior ile. O zamanlar Lorraine'le çalardın.
Sen orkestrada idin değil mi?
Evet, o ve Junior burada en iyilerdi, çekişmedikleri zamanlar.
Küçük Purslane.
Bak, yaşlı Tiny'yi görmeye yine gel, tamam mı?
Ve Shirley Temple'lar şirketten.
Sonra görüşürüz.
Gerçekten Lorraine'in grubunda mıydın?
Elbette öyleydim.
O zamanlar herkes öyleydi. Durum buydu.
Lorraine'le ben...
eskiden yakındık.
Bu kıyafeti son giydiği zamanı hatırlıyorum.
Sende de o kadar güzel duruyor.
Gitmem gerek.
Gelmene sevindim, canım.
Annenin şarkıcı olduğunu niye söylemedin? Bu çok güzel.
Bilmiyorum. Uzun zaman önceydi.
İçki ister misin? Ben hazırım.
Tanrım. Eve dönmeye bu kadar istekli misin?
Sen ve Purslane beni etrafta istemezlik etmiyorsanız.
Sonunda bizi anladın.
-Karar ne? -Böbrek iltihabım var.
İlaç verdiler.
İçmeyi bırakmam lazım.
Peki ya parmağın?
Sadece mantarmış.
Sen şanslı bir adamsın. İyileşirsin.
Elbette öyleyim. Peki ya olmasaydım?
Ne demek istiyorsun?
Seni Noel arifesinde Purslane ile gördüm.
-Onunla yatıyor musun, Lawson? -Hayır, bunu nasıl düşünürsün?
Çünkü her geçen gün daha çekici oluyor.
Çünkü o genç bir kadın.
Senden hoşlanıyor ve bunun ne hoş olduğunu ikimiz de biliyoruz.
-O daha çocuk, Bobby. -18 yaşında.
Tanıştığımızda karım 18 yaşındaydı.
İlk görüşte aşktı.
Hiçbir şey olmadı. O gece...
işler biraz kontrolden çıkmıştı...
ve sanırım tüm olanlardan biraz korkmuş gibiydi.
Yalnız ve üzgün hissediyordu.
Tahminim, böyle hisseden yalnız o değildi.
Şunu unutma, o, Lorraine'in kızı.
-Kıskanıyorsun. -Kesinlikle.
Bok, bu kadar değerli değilim.
Siktir et, değil.
Kış New Orleans'ta hiçbir zaman evinde değildir.
Ne kaçırdığımızı hissettirecek kadar uzun süre kalan...
istenmeyen bir misafir...
ve unutmamız için tam zamanında bizi bırakıp giden.
Bahar, ve biz hala buradayız.
Bir şişe şarap alıp...
...nehre gitmeye ne dersin? Eskiden yaptığımız gibi. Ne dersin?
Şu çıplak yüzen çok cömert kızı hatırlıyor musun?
-Adı neydi? -Bilmiyorum.
Şimdi yeniden doğdu.
Cennette hala beraber yaşıyor olur muyuz dersin?
Biz cennete gidersek, herkes gider...
ve ben de lanet sefahatçilerimi seçerim.
Byron, de Sade, Hemingway.
Tüm mızmızların toplamından daha eğlenceli olurum.
Evet, herhalde olursun.
-Pursey gerçekten burs alabilir bence. -Unutur musun şunu?
Bildiği her şeyi ona biz öğrettikten sonra, güzel bir okula gidecek.
Bizse hala burada oturup yaşlanıyor ve çirkinleşiyor olacağız...
ve her bahar bizim son...
Lanet olsun, hemen nehre gitmek istiyorum.
Niye bu kadar dramatik bir ihtiyar orospu çocuğusun?
"Yalnızca, her gün nefes almak istiyorum.
"Mutluluk uzunluktaki eksiğini yükseklikte telafi eder.
-Robert Frost. -Haydi.
Giderse bizi özleyeceğini gayet iyi biliyorsun.
Giderse, gider. Son bölüm. Hikayenin sonu.
Hemen nehre gitmek istiyorum.
Barış ve sükunete ihtiyacım var. Yapacak çok işim var...
mezuniyeti başarmak için. Bir hikaye, şiir ya da bir şey yazmam gerekiyor.
Aklıma hiçbir şey gelmiyor.
-Her şeyi mahvedeceğim. -Seni tanıyorum.
-İyi olacaksın. -Görüşürüz.
Merhaba, canım.
Bütün gün seni bekledim.
Lee, ne işin var burada? Beni nasıl buldun?
Güzel kokuyorsun.
Beni içeri davet etmeyecek misin? Bütün gece yoldaydım.
Ve sana bunu getirdim.
Bu ev gerçekten sana benziyor.
Bütün o kadın dergileri...
Onları artık okumuyorum. Zamanım yok.
Ne yapıyorsun şimdi peki, garsonluk mu?
Hayır, ben... Bu seni ilgilendirmez.
Durumun iyi olmalı. Kira yok...
ve bu ev treylerden sonra gerçekten güzel.
-Lee, ne istiyorsun? -Ne demek istiyorsun?
Lorraine'in aptal arkadaşları defolduğunda...
-güvende olduğundan emin olmak için geldim. -Sen neden bahsediyorsun?
Evi paylaşmak zorunda kaldığın şu adamlar.
Kiminle yaşadığımı nereden biliyorsun?
Avukatın biri sana mektup yolladı.
Sen de açtın tabii.
Yıl neredeyse doldu...
ve kendimi iyileştirmek için çok çabalıyordum.
-Seni özledim. -Bu mektup diyor ki, 1 Temmuz itibariyle...
-bu evin tek sahibi benim. -Evet, biliyorum.
Bunu bilmiyor muydun? Tanrım,
-Siktiğimin zavallı pislikleri yalan söyledi... -Zavallı değil. Onlar benim...
-Onlar senin neyin? -Onlara zavallı diyemezsin.
Bak, artık gerçek bir hayatım var. Okula gidiyorum...
-Gerçek bir hayat mı? -Evet.
Bizim sahip olduğumuz pislik hayatın tersine mi?
Ve herhalde gerçek hayatında gerçek erkekler de bulmuşsundur.
Üstlerinde bir çatı olsun diye genç kızlara yalan söyleyen adamlar.
-Siktir!-Yoksa ne?
Zahmetleri için başka şey de alıyorlar mı?
Seni kullandılar, Purslane.
-Tıpkı Lorraine'i kullandıkları gibi. -Defol.
Bu güzel işte! Bunca yolu seni görmeye geldim!
Artık okula gidiyorsun. Bu çok komik.
Bir şeyi unutma, Purslane.
Ot, sadece ottur...
çiçeği ne kadar güzel olursa olsun.
Bu çok zekice, Lee. Defol. Defol!
Neler oluyor?
Temizlik falan yapıyor olmalı.
Kapıyı kilitlemiş.
Pursey, kapıyı aç canım.
Pursey, biziz.
Pursey, tatlım, kapıyı aç.
-Kapıyı kilitlemişsin. -Kahretsin, bunun olacağını söylemiştim.
Hayır. Tanrım. Nasıl?
Gidelim, biraz zamana ihtiyacı var.
Sonsuza dek gidin.
İki gün oldu ve kimse görmemiş.
Hafta sonu için izin istedi.
Yol bitti.
Ray bu sabah erken uğradığını söyledi. Telefonu kullanmış.
-Yanımızdan usulca geçti mi? -Muhtemelen bilerek.
Bu sıkıntıda çok destekleyici olmadın.
Yanımda kalıyorsun, değil mi? Başka yere gitmekte serbestsin.
Bunu düzeltebilirim.
Yarın okula gidecek. Alarmı kurarım. Erken kalkarım.
Onunla yolda konuşurum.
Her şeyi çözerim.
Alarmımız yok.
Canım, seni bekliyorduk.
Ne düşünüyorsun? En sevdiğin renkler.
Kim yardım etti, tahmin et. Ray, Ike ve hatta Earl.
Muhtemelen evin fiyatını yükseltir, sağ olun.
Niye bu kadar erken gitmek zorundasın, anlamıyorum.
Hala arkadaşım olacaklar. Uzak durmak istediğim onlar.
Seni incitmek istemediklerini biliyorsun...
Sen mutfağa başla, ben bunu bitiririm.
Canım Purslane...
iyileşiyorum ve seni görmek için sabırsızlanıyorum.
Burada zaman durmuş gibi...
ama bir şekilde çoğu geçti ve söyleyecek çok şey var.
Sana hep yazdım ama mektupları gönderecek cesareti hiç bulamadım.
Sana geçmişimizi vermek için şimdi onları almanı istiyorum.
Babanı bilmeni istiyorum...
ve seni bilmemesinin tek suçlusunun ben olduğumu bilmeni.
Bu şarkıyı ikiniz için yazdım.
Bardakları nereye koyayım?
-Sorun ne?
Hakkında bu kadar şey anlatıp bunu nasıl söylemezsin?
Bu doğru mu?
"Şarkı söyleyişin ruhuma işliyor. Bobby Long"
Bundan hep şüphelendim ama bana söylemedi.
Onu ilk ben sevdim.
Sonra Bobby geldi, her şey bozuldu.
Bobby hala evliydi.
Annenin nasıl hissettiğini bile hiçbir zaman bilmedi.
Toparlanmak için çok uğraştı.
Toparlandığında da "Howling Wolf" gösterisi için eve geldi.
Bu gösteri mi?
Tarih doğru.
Büyükannenin seni büyüteceğini söyledi.
Sen hiç görünmedin. O da öyle.
İkinizin de orada olmaması onu yıktı.
"Canım Bobby.
"Daha iyiyim ve sana yeni bir şarkı söylemek için eve geliyorum.
"Lütfen gel. Sevdiğim biri orada olacak ve seni tanıştırmak istiyorum."
Bu sendin, canım.
Sen ve Bobby.
Ben...
inanamıyorum.
Niye bu boku içmeye devam ediyorsun?
Seni öldüreceğini bilmiyor musun? Lorraine'i görmedin mi?
Bazen beni hasta ediyorsun.
Hayatın bir kitap olduğu ve kimsenin...
yazma sorumluluğunu almadığı bir hayal dünyasında yaşıyorsun.
Kitapların hayattan daha iyi olduğunu her geri zekalı bilir. O yüzden kitaptırlar!
Pursey, canım, devam et ve kötü ol.
Bunu hak ettik.
Ama bitirince hepimiz oturup bir aile gibi konuşalım.
Aile gibi.
Bu parçaladığın aile gibi mi olacak?
Bu aile gibi mi olacağız?
Çünkü garip olan, Lorraine'e göre senin ailen benim.
Dokuz ayı hesaplayamadın mı?
Sizinle yaşamamı neden istediğini hiç anlamamıştım ama...
ama sen benim babamsın.
Ben...
Onu seviyor muydun?
-Onu seviyor muydun? -Evet, evet, çok. Yalnızca...
Keşke hiç bilmeseydik.
Hayır. Gitme, Pursey.
Gitme.
-Çok geç. -Hayır, çok geç değil.
Ben varım, canım. Artık yalnız değilsin.
Yanında olmama izin ver.
Ne yapabilirim? Söyle bana.
Ne, tatlım?
Onunla ilgili anılar uydurduğumu söylemiştim, hatırlıyor musun?
Evet.
İşin acınacak yanı, kendimle ilgili hikayeler de uydururdum.
Anne babaların çocukları hakkında bir sürü hikayesi olduğu gibi.
''Ne şirindi, Suzie şunu söyleyemeyice..." gibi bir şeyler.
Herneyse.
Yani insanlar birçok tuhaf şey hatırlar.
Senin de çocuklarınla ilgili bir ton hikayen vardır, değil mi?
Evet, var.
Düşündüm ki, belki...
ben de küçükken bazı küçük, komik şeyler yapardım.
Ama gerçek şu ki, yanımda beni izleyen kimse yoktu, değil mi?
Tatlım, ben vardım. Canım, ben vardım.
Gördüm. Hiç uzun olmadı, ama oradaydım.
-Bana onu anlatır mısın? -Evet.
-Hakkındaki her küçük şeyi? -Evet.
Beni de anlatır mısın?
Çünkü artık gerçekten bilmek istiyorum.
Evet.
Evimizi satmak istemiyorum. Evimizi seviyorum. Sadece...
size çok kızgındım.
Çok üzgünüm.
Nasıl yapıldığını hatırlamıyorum.
Ben senin için yaparım.
Kahretsin adam, ayağın mavi.
Bu ayakkabıyı giyme denemesi yapıyordum. Uyuşmuş, hepsi bu.
Kızımın hiçbir şekilde babasından utanmasını istemiyorum.
-Nasıl görünüyorum? -Çok iyi.
-Ben nasılım? -Oldukça iyi.
Saçın kalkmış.
İşte oldu.
Tanrım, normal vergi ödeyenlere benziyorsunuz.
-Belki uygun giyinmedim. -İyi görünüyorsun.
Hadi, geç kalıyoruz.
Kızımızın mezuniyetini görmeye hazır mısın?
Evet, hazırım efendim.
-Şükranlarımızı sunma günü. -Evet, evet.
Sessizlik, millet. Sessiz olun.
Kadeh kaldıralım diyorum...
çok güzel kızım, Puslane Hominy için...
benim kendi altın kızım.
Cecil bu sabah bugünün şükranlarımızı sunmamız gereken gün olduğunu söyledi.
Etrafa bakınca, güven vermediğim...
çok şey olduğunu görüyorum.
Benden vazgeçtiğini sanmış olduğum bir Tanrı için minnettarım...
ve bir çocuğun sevgisi için, ki o Tanrı izin verirse...
bu sonbahar üniversiteye gidecek.
Ve öyle bir meslek kolejine de değil. Bebeğim zekidir.
Babasından daha zeki.
Bu kesin.
Pursey, tatlım, sen bu yaşlı aptala bir iki şey öğrettin.
T.S Eliot'un muhteşem kelimeleriyle:
"Aramaktan vazgeçmeyeceğiz.
"Ve tüm arayışımızın sonunda...
"başladığımız yere varacağız...
"ve yerimizi ilk kez tanıyacağız."
Ve sen yaşlı babana bunu verdin.
Ve o sonsuza dek minnettardır.
Hadi gel de babanla Alabama dansı et.
Sizden istediğim o yavaş şarkıyı çalın.
Bazı insanlar zamanla gidebildikleri kadar uzağa gidince bir yere varırlar...
Karı ve işin arzuyla çarpıştığı yere...
bu bilinemeyendir, ve gözden uzak kalanlardır.
Görünmez olanı görürseniz ne yazacağınızı görürsünüz.
Bobby böyle söylerdi.
O, görünmez insanlarla yaşamak isterdi.
Her gün yanlarından geçtiklerimiz.
Bazen kendimizin olduğu.
Sadece birinin hayalinde yaşayan, kitaplarda olanlar.
Hayatın çevresinden değil içinden geçmek kaderi olan bir adamdı.
Cennete giden en kısa yolun cehennemden geçtiğine emin olan biri.
Ama aslında engeli...
çok fazla hikayeden hem yücelmiş hem de sakatlanmış aklında...
ve kendisi de bir hikaye olmak için seçtiği yolda yatıyordu.
Bobby Long'un trajik hatası gördüğünün tümüne karşı romantizmi idi.
Ve sanırım insanlar bir çeşit adalete inanmak istiyorlarsa...
Bobby Long kendininkini bir şarkıyla aldı.
Bir mezar kitabesi hikayem olacaksa
Kendim için kısa bir tane hazırlardım
Kendim hakkında bu taşa yazardım ki:
Dünyayla bir aşık kavgası ettim.
Robert Frost
Düzeltmeler ve senkron: Andante